Monthly Archives: September 2011

2. Hafta

2. haftamizi da bu gece itibariyle bitirmis oluyoruz. Gunler muthis bir hizla geciyor. Ben dogum yapali 2 hafta olduguna inanamiyorum, sanki dun gibi 🙂 Aslinda bir yandan dun gibi bir yandan da cok uzakta kalmis gibi. Her gecen gun ile hamilelik ve dogum maceramiz daha bir flulasiyor, ayrintilari yavas yavas kaybediyorum. Ben de ayrintilar tam kaybolmadan dogum hikayemizi yazayim artik dedim ve bu gece kismen bitirdim diyebilirim. Cok yakinda hikayemizi burada yayinlayacagim. Umarim sikilmadan okursunuz 🙂

2. haftamiz cok daha guzel gecti diyebilirim zira artik dikislerim neredeyse tamamen iyilesmis durumda. 10.gunden sonra artik her turlu zeminde rahatca oturmaya basladim. Bu da bana ozellikle emzirirken artik daha farkli yerlerde olabilme sansi tanidigi icin cok mutluyum. Mesela Oktay Usta’yi seyrederken bir yandan da oglusu emzirebiliyorum 🙂 Bu haftanin bir diger olayi bir onceki yazimda da belirttigim gibi oglusun sunnetiydi. Carsamba gunu sunnet oldu yavru ve cok sukur 2-3 gun icinde iyilesti. Bize neredeyse hic sorun cikarmadi. Yarin kontrol icin doktora gidecegiz bakalim, doktorumuz da her sey yolunda derse bu sayfa da boylece kapanmis olacak 🙂

Son 2 haftadir doktor kontrolleri ve 2 kere de evin cok yakinindaki markete gitmek icin evden cikmistim. Bugun artik oglusu anneannesine birakip bir kahve molasi verelim dedik. Ilk gunlerde oglus cok emmedigi zamanlarda gogsumde kalan sutleri sagmis ve buzluga atmistim. Malum ilk sutler cok degerli oluyor (rengi sapsari oldukca yagli koyu bir sut) ve bebegin ilk zamanlarda bu sutleri almasi gerekiyor. O nedenle biz de o ilk sutleri saklamak yerine bu ilk 1 ayinda cozdurup oglusa icirelim demistik. Firsat bu firsattir deyip ilk sutu dun gece buzluktan cikardik ve sabah itibariyle buzu cozulmustu. Annem de siz cikin biraz hava alin ben oglan acikinca bu sutu veririm deyince biz de oglusun babasiyla dogum sonrasi ilk defa basbasa disari cikmis olduk. Cok uzaga gitmedik tabi ki, hemen Bebek’e indik ve Starbucks’a gidip uzun zamandir ozledigim latte’mden ictim. Tabi ki kafeinsiz olani tercih ettim. Malum kafein sutle birlikte oglusa gecer. Hamilelik boyunca icmedim kafeinli kahve emzirirken de dayanabilirim herhalde diye dusunuyorum. En azinda ilk aylarda dayanmak zorundayim ki bu zaten zorunluluk gibi olmuyor cunku siz de yavrunuza zarari olacak bir sey yapamiyorsunuz. Neyse kahvelerimizi icip eve geri donduk. Sanirim toplamda 1,5 saat kadar ayri kaldik oglustan ve dondugumde cok ozlemistim. Oglan arkamizdan uyanmis, anneannesi sutunu icirmis. Sonrasinda uyanik kalip oyalanmis. Biz geldigimizde hala uyanikti. Guzelce sevdik. Sonra yeniden emdi ve birazcik uyudu. Bugun nedense uzun uyumak yerine kisa sekerlemelerle gecirdi ama saat 6:15 itibariyle de gece uykusuna gecti.

Ilk iki haftalik deneyimimiz cok sukur cok guzel. Tabi bunda annemin yardimlarinin cok buyuk etkisi var. Yarin babanesi geliyor oglanin ve ananesi evine donuyor. Bakalim bundan sonraki gunler nasil gececek?

Advertisements

Sunnet Olduk

Oglumuz Carsamba gunu sunnet oldu 🙂 Aslinda biz dogdugu gun olsun istiyorduk ancak cocuk doktorumuz sarilik durumuna gore sonradan yapilmasini onerdi. Cok sukur sarilik ile ilgili bir problem cikmayinca da Gayrettepe Florence Nightingale Hastanesi’nden urolog doktor Haluk Bey’den sunnetimiz icin randevumuzu aldik. Carsamba sabah 9’da hastaneye yatis islemlerimizi yaptik ve yaklasik 20 dakika sonra hemsireler gelip oglusun sunnet olacak bolgesine bir krem surup steril mini bir poset taktilar. Bezini geri takip 40 dakikayi basbasa gecirdik. Oglus guzelce emdi ve uykuya daldi. O sirada artik vakit geldigi icin hemsire hanim ile beraber ameliyathaneye indik. Kapida oglumu icerideki bir hemsireye teslim edip biz odamiza ciktik. Yaklasik yarim saat sonra operasyonun bittigini ve gidip bebegimi alabilecegimi soylediler.

Ameliyathane kapisinda hemsire hanim kucaginda Emre ile beni bekliyordu. Emresko gayet sakin sakin etrafina bakiniyordu. Oh dedim demek ki her sey yolunda. Kucagima aldim ve asansore gectim. O anda yuzume bakan oglum aglamaya basladi. Su 10 gunde dogru durust aglama sesi duymamistim. Odamiza kadar pispislayarak getirdim. Sonra emzireyim dedim cunku yalanmaya baslamisti. Emzirme pozisyonu alip da beni gorunce yine ciglik cigliga aglamaya basladi. Biraz emdi sonra yine agladi. Hemsire hanima bunun normal olup olmadigini sorduk. Acaba tutus seklimden bir yerlerini mi agritiyorum diye dusunmustum. Hemsire hanim hala lokal anestezi altinda oldugu icin acima olmasinin imkan olmadigini, oglumun “beni niye biraktiniz” diyerek bize agladigini soyledi. Bu da neden oglanin yuzume bakip bakip agladigini acikliyordu. Boyle boyle yarim saati gecirdik. Ben artik odanin icinde dolanip oglani kucagimda sallayarak uyutmaya calisliyordum. Sonunda 11:30 civarinda uykuya daldi ancak elimden birakir birakmaz yeniden agliyordu. Ben de koltuga oturup kucagimda tuttum hep. Sonra bir yastigin uzerine yatirip yine kucagimda tutmaya devam ettim. Tam 2 saat araliksiz uyudu. O arada Haluk Bey gelip her seyin yolunda gittigini, oglan uyaninca ilk bez degistirmesini hemsire hanimin yapacagini ve nasil bir bakim yapacagimizi bize anlatacagini soyledi.

Emre uyaninca hemsire hanimi cagirdik. Uyandiginda her sey normale donmus gibiydi ama bezi acilip da yarali bolgeye koyulmus olan gazli bez cekilince yine cigligi basti. Hemsire hanim emzirip gazini cikarmam gerektigini soyledi zira karni sismisti yavrunun. Bezi baglandiktan sonra aldim kucagima ciglik cigliga azicik emzirdim. Sonra babasi gazini cikarmak uzere aldi kucagina. Arka arkaya kocaman 2 kere gaz cikardi ve rahatlayip babasinin omzunda uykuya daldi. Yaklasik 1 saat babasinin omzunda uyudu (babasi kucagindan birakmak istemedi de diyebiliriz :P). Sonrasinda cikis islemlerimizi yapip hastaneden ayrildik. Yol boyu uyumaya devam etti oglus ama surekli sicrayip duruyordu. Galiba bizden ayri kalinca biraz korktu. Evde de uzun uzun uyudu ve bundan sonra eski halimize geri donduk. Yani sunnet isinde tek zorlu kismi ilk bir kac saat oluyor. Sanirim ilk cisi yapana kadar huzursuz oluyor yavrular ve sonradan her sey eski haline donuyor. Iste bu asamada “ah keske annem de olsaydi da biraz da o oyalasaydi” diye dusunmedim degil. Siz siz olun bizim gibi cengaverce “ne olacak canim biz kari-koca hallederiz” demeyin. Evet hallediyorsunuz, netekim biz de basimizin caresine baktik ama yavru aglarken guclu durup sakinligimi korumaya calisarak yavruyu susturmaya calismak pek zordu. Onca saat guclu bir sekilde durup eve gelip de annem cok uzgun gorunuyorsun diyince gozumden akan yaslari durduramadim. Surekli “anne bi sey mi icerdiler bu oglana niye boyle surekli uyuyor ve surekli sicriyor” diye uzulup soylendim. Ha bire anneme “ben kendimi anne gibi hissetmiyorum, nasil hissetmem gerek” diye soruyordum. Annem bu endisemi ve gozumdeki yaslari gorunce “bir de anne gibi hissetmiyorum diyordun al iste annelik boyle bir sey, cocugun uyuyor ve uykusunda sicriyor diye seni boyle uzup aglatir” dedi. Evet galiba anne olmaya basladim da farkinda degilim.

Neyse donelim sunnet mevsuzuna. Doktorumuz 48-72 saat arasinda iyilesecegini soyledi. 48 saatimiz doldu, simdi yarasi daha iyi. Bakalim yarindan sonra krem surmeyi de birakacagiz ve daha hizli iyilesecek insallah. Pazartesi gunu kontrol randevumuz var. Insallah Haluk Bey her sey tamam diyecek ve bu macera da bu sekilde guzelce bitecek insallah. Herkese kesinlikle yenidogan sunnetini oneriyorum. Hem operasyon kolay geciyor hem de iyilesme sureci cok daha hizli ve kolay. Ileride oglus bize cok dua edecek diye dusunuyorum 🙂

1. Hafta

Oglumuz 12 Eylul Pazartesi gunu sabaha karsi 4:05’te dogdu, ailemize mutluluk ve yeni bir heyecan getirdi. O gunden beri neredeyse her anim dolu dolu geciyor. Ufaklik cok sukur gayet iyi, keyfi simdilik yerinde. Emiyor, altina yapiyor ve uyuyor 🙂 Tabi arada meme istedigi zamanlar cigligi basiyor. Bu yenidoganlar bayagi komik yaratiklar. Bir anda acikiyorlar ve o an memeyi dayamazsan cildiracak gibi aglamaya devam ediyorlar. Bir de memeyle kavga halinde olanlari var bizimki gibi. Eger karninda bir agri varsa yani kakasini yapacaksa veya gazi varsa meme emerek bunu yok etmeye calisiyor. O anlarda tum vucudu sekilden sekile giriyor, memeyi cekistiriyor ve en son mikirdanmaya basliyor. Eger memeyi birakirsa omzuma alip gazini cikarmaya calisiyorum ya da anneannesine verip onun gazini cikarmasini istiyorum, sonrasinda da emmeye devam ediyor.

Ilk haftamiz genel olarak guzel gecti. Bunda en buyuk etken annemin yardimlari suphesiz. Ben oglan ile ayni odada uyuyamiyorum cunku eleman surekli sesler cikariyor. Ben de her seste kalkip bakiyorum. Hal boyle olunca da uyku uyumam mumkun olmuyor. Zaten bebegimizin odasi hemn yatak odamizin yaninda ve aglar aglamaz duyup kalkiyorum. Yine de ne olur ne olmaz diye anneannesi Emre’nin odasinda yatiyor. Arada mikirdanirsa emzigini veriyor yok eger acikmissa zaten aglamay basliyor ve ben de yataktan firliyorum. Emzirdikten sonra gazini cikarip yataga koyuyoruz o da uyumaya devam ediyor. Ilk haftaki gibi uyku duzenine devam etse keske diye dua edip duruyorum ama biliyorum ki sonrasi daha zorlu oluyor. Bakalim gunler ne getirecek 🙂

Pazartesi sabaha karsi dogdugu icin doktorumuza acaba Pazartesi gecesi hastanede kalmamiz gerekir mi diye sorduk, o da benim iyi oldugumu eger cocuk doktoru da izin verirse o gun taburcu olabilecegimizi soyledi. Oglumuz da saglikli olunca o aksam evimize geldik. Ben tabi dogum sonrasi ve oncesindeki gece hic uyumadigim icin eve geldigimde neredeyse 48 saatlik bir uykusuzluk vardi. Bir de gun boyu enerjik enerjik dolasmistim hastane odamizda. Gec saatlerde sut kalmadi bende. Oglan da agliyor aciktim diye. Annem hemen bana bir seyler yedirip dogru yataga gonderdi. 3 saat boyunca bir sekilde Emre’yi oyalamis. Sonra beni uyandirdi ve dinlenen vucut sut uretmeye baslamisti. Oglan emer emmez bir guzel sabah kadar uyudu. Sabah sutum daha da cok gelmisti. TAbi bu arada ben surekli su icip durdum. Ikinci gunumuz daha sakin gecti. Genel olarak uyudugu icin ben de biraz dinlenebildim. Tek sorun dikislerden dolayi oturamamamdi. Annem sagolsun hamile yastigimi simit yastiga cevirip emzirme koltuguma yerlestirdi. Bir de arkama yastiklari dizip beni rahat ettirdi. Oraya oturup rahatca emzirdim. Diger yerlerde de sol kalca uzerine yan oturarak bir haftayi gecirdim diyebilirim. 1 hafta sonunda cok sukur dikislerim artik daha iyi ve nihayet oturabiliyorum 🙂

Ikinci gun anneannesi tirnaklarini kesti cunku oglus uzun tirnakli dogdu ve dogdugu gun yuzunu cizmeyi basarmisti. Oglus 5 gunluk oldugu aksam yani Cumartesi aksami gobegi dustu 🙂 Gobegin dusmesi ile birlikte hemen sabah ilk banyosunu da yapti. Tabi ki anneannesi yaptirdi ilk banyosunu 🙂 Ben henuz bu isler icin hazir degilim, bakalim ne zaman hazir olacagim. Ilk hafta itibariyle cok sukur gayet guzel gunler geciriyoruz. Insanin kendi bebegi olunca cidden bazi seylere cok farkli bakabiliyormus onu anladim. Bundan sonra kimseye bir sey demek yok 🙂

Bu arada cok buyuk cogunluk oglusu babasina benzetiyor. Burun ve ust kismi babasi, agiz kismi ise bana benziyormus 🙂 Fena bir karisim olmamis bence 🙂

Veee Oglumuz Dogdu…

Oglumuz Ahmet Emre’miz 12 Eylul Pazartesi sabaha karsi 4:05’te dunyamiza merhaba dedi 🙂 Dogum hikayemiz ve ayrintilarla cok yakinda burada bulusmak uzere…

40+2

Saymaya devam…

Bugun Forum’a gittik. Annemler Turkmenistan’dan gelen arkadaslari ile bulustular. Biz de Fadik’lerle bulustuk. Biraz oturduk, biraz gezdik, sonra yemek yedik ve donduk 🙂 Muhabbet cok guzeldi, cok ozlemisim. Ramazan dolayisiyla bulusmalarimiza ara vermistik. Simdi arayi kapatmaya calisiyoruz.

Fadik’lere Ikea’nin meshur koltugundan/sandalyesinden aldik. Bakalim begenecekler mi? Artik onlara gittigimizde Emre’yi de o koltukta besleriz hehe 🙂 O an aklima gelmemisti ama simdi geldi hic de fena olmadi yani 😛 Fadik teyzesi sagolsun oglusun bebek sekerlerini icine koymak icin bize sepet getirdi. Anneannesi sepeti tullerle susleyecek, sonra da icine Fadik, ablam, ben ve babam ortak yapimi sekerlerimizi dolduracagiz. Bir de tabi Salihli’den organik yumurtalarimiz geldi 🙂 Onlari da yarin sabah test edecegiz 🙂

Simdilik bu kadar olsun. Nasilsa oglanin dogdugu yok yarin tekrar yazarim…

40+1

Uzatma dakikalarina hosgeldiniz 🙂 Sabirli oglum annesinin karninda olmaktan mutlu, o daracik yeri pek sevdi anlasilan. Dogmak istemiyor gibi bir hali var, ya da dogmak istiyor ama yolu bulamadi henuz diyelim 🙂

Bugun doktor kontrolumuz vardi. Yine her sey yolunda dedi doktorumuz. Oglan 3400gr olmus. Kisa surede daha hizli kilo aldi anlamina geliyor bu. Simdilik bekliyoruz, doktorumuz da beklemekten yana. Bir sonraki randevumuz P.tesi gunu. Yine o gunden once dogumda gorusmek uzere ayrildim hastaneden ama artik o konudaki umidimi yavas yavas yitirmek uzereyim. Ama mutsuz degilim, tam tersi bugun kendimi cok daha iyi hissediyorum. Artik ne olursa olsun razi durumda olmak galiba beni kendime getirdi. Doktoruma guveniyorum ve bu da beni rahatlatiyor.

Bu arada bugun ilk defa nst’ye bagladilar. Baglanma kismi biraz zor oldu zira Ahmet Emre surekli hareket halindeydi. Hemsiremiz biraz bekledi, eleman iyice costu. En son ayaklarini sagima dayayip popoyu solda dikince hemsiremiz de yamuk karnimla tanismis oldu. Saskinlik icinde “bu bebek cok hareketli olacak Allah kolaylik versin” dedi. Artik durmasini beklemeden buldugu yerlere bagladi. 15 dakikalik kisa bir nst deneyimi yasamis oldum. Gecen seferki doktor kontrolunde duz yatarken basim donmustu, yine aynisi oldu 😦 Tecrubeli olarak hemen sol tarafima dondum. Hamilelik boyunca hayatimin en dusuk tansiyon sinirlarinda dolastigim icin duz yatmak bana hic iyi gelmiyor. Neyse sonucta bebisin kalp atislari gayet iyiydi. 15 dakika icinde 2 tane guclu sanci gelmis ama ben pek farketmedim. Bana gore ufaklik asagilarda biraz baski yapti. Asistan doktorumuz sancilari hissedip hissetmedigimi sordu, ben de “sanci mi gelmis pek hisetmedim” dedim. “Oldukca guclu bir sanci hem de, iyi o zaman dogumun kolay olacak” dedi ama bana pek inandirici gelmedi 🙂 Eger nst sirasindaki kasilmalar gucluyse demek ki benim normalde hissettigim kasilmalar oldukca gucluymus. Hatta su an karnim yine tas gibi oldu, bu kasilmalar ne zaman sancilarla bulusacak merak icindeyim. Bakalim hayirlisi insallah.

40. Hafta Bitti

Eveeet 40 haftayi da bugun devirdik gitti 🙂 Beklenen dogum tarihimizi de an itibariyle gecmis bulunmaktayiz. Lilypie ticker’imiza gore “our baby is fully baked but may hang around a bit longer because it is so comfortable.” Ben de karnimin cok rahat olduguna artik ikna oldum dermisim 🙂

Dun bir ara ciddi ciddi geliyor diye dusunmeye baslamistim. Kasiklarima yaptigi baski o kadar coktu ki iki buklum olmadan ayakta dik duramiyordum. Bir de elim gobegimin altinda destek oluyordum gobegime cunku olmazsam agrilara dayanamiyordum. E alta dogru bu kadar baski olunca belim de hali ile agriyordu. Ama bu agrilar kasilma ile birlikte gelmiyordu, yani dogum sancisi degildi. Oglanin kafasini asagida bir yerlerde bulunan sinirlere dayamasindan baska bir sey degil diye dusunuyor ama bir yandan da acaba diyordum. Sonra nurturia’da tecrubeli annelere sordum, onlar daha cok regl sancisina benzedigini soylediler. Benimki hic de benzemiyordu.

Sonra gece 12’yi gece yatmaya karar verdim. Agrilar hala vardi ama azalmisti. Yattiktan sonra da karnim resmen yanmaya basladi. Bu defa da bu uyutmadi. Kalkip biraz dolandiktan sonra uykuya dalmisim. 1 saat sonra kasilmalarla uyandim. Bu defa da agri yok ama kasilma var. Hayde bu ikisi ne zaman birlesecek diye dusunup bir yandan da kasilma araliklarini kontrol ediyordum. Kimizi 2 dakika kimisi 7-8 dakika aralikla geliyordu. Bu da yine hazirlik kasilmalariydi. Artik yeter uyumak istiyorum diye soyleniyordum kendi kendime. En son gece 3:30 civari uykuya dalmisim. Bir tuvalet molasi disinda 8:20’ye kadar uyudum. Sabah tabi ki tum agrilar gecmis yeni gune normal bir vatandas olarak baslamistim. Oysa bugun 8 Eylul, oglusun babasinin dogum gunu 🙂 Keske bugun dogsa da ikisini dogum gunu ayni gun olsa diye dusunmustum. Kismet olmadi. Bakalim ne zaman dogacak oglus.

Ben hamilelikten baymis durumdayim. Zaten hamile olmayi pek sevdigim soylenemez. Bazi arkadaslarim cok seviyorlar hamilelik gunlerini. Bense bitse de gitsek modundaydim hep. Bir arkadasim twitter’dan soyle yazdi bana “ben hamileligi sevdim diye erken gelmisti, sen sevmedin diye inat ediyor”. Hakli galiba. Kismet iste 🙂

Son 1 Gun

1 gun mu dedim? Evet evet dedim. 9 ay 10 gunun veya 40 haftanin dolmasina sadece 1 gun kaldi. Yarin tam 40 haftalik hamile olacagim. Sabirli oglum belki dun gece dogar diye dusunuyordum dunku sancilardan sonra ama yok dogmadi. Yataga uzaninca gecti butun dertler. Cok sukur guzel uyuyorum ama 🙂 Tabi gecede en az 3 kere tuvalet icin kalkiyorum ama olsun, sonrasinda hemen uyuyorum. Bir ara kacan uykularim geri geldi yani anlayacaginiz.

Bugun gezesim var. Evde cok baymis durumdayim. Bir yandan calisiyorum arada ama evde fiziksel olarak bulunmak beni geriyor 😦 Keske diyorum okul yakin olsaydi, gider gelirdim arada. 2-3 saat ofiste takilirdim, bana da iyi gelirdi. Hem de isleri o arada biraz hafifletirdim ama malesef ki cok yakin degil ofisim 😦 Bari bebis dogsa da bir an once yeni hayatimiza baslasak diye dusunuyorum. C ise bebis dogduktan sonra hatirlatirim bunlari diyor. Ben de biliyorum arayacagim bugunleri ama nasil olsa eninde sonunda dogacak ve o ilk gunlerin zorlugunu bir sekilde yasayacagim, ha simdi yasamisim ha 1 hafta sonra. Bari cabuk gelsin de cabuk gecsin diyorum. Bakalim neler olacak 🙂

Son 2 Gun

Evet hala dogmadi oglus 🙂 Ama bana cok yakin gibi geliyor artik. Yaptigi baskilar tavan yapmis durumda. Ilk defa bu aksamki yuruyus pek kolay gecmedi. Her aksam hop hop yuruyen ben bayagi bir aci cektim 😦 Hatta C ile biraz mola bile verdik merdivenlerde. Kismet bakalim, belki de dogar yarina 🙂 Hayirlisi bakalim…

Son 3 Gun

Ben son gunleri sayadurayim bizim oglanin gelmeye pek niyeti yok. Bugun doktor kontrolumuz vardi. Ufaklik 100gr daha alarak toplam 3300gr’a ulasmis. Esengul doktorumuz artik daha fazla buyumeyip dogsa iyi olur dedi. Sonrasinda Herman Bey bakti, her sey yolunda dedi. 3500gr’a kadar rahat dogurursun merak etme, 3700gr’i da deneriz dedi. Bunun anlamdi bebisin kilosu 3700gr’a yakin ciksa bile once normal dogumu deneriz, olmazsa sezeryana doneriz demek. 10 gunde 100gr aldigina gore herhalde 3500’u gecmez diye dusunuyorum ya da umut ediyorum diyelim. Ben diyetime devam edeyim de oglus daha fazla buyumesin.

Bu sabah kilom dune gore 900gr fazla cikarak gozlerimin bir sureligine yerinden firlamasina sebep oldu. Bunu doktoruma soyleyince, doguma dogru odem olusabilecegini, tansiyonum normal oldugu surece merak edecek bir sey olmadigini soyledi ve yarin – obur gun yeniden eski kiloma donecegimi soyledi. 2 hafta once de yine ayni sekilde iki gun arasinda 800gr’lik bir fark olmus ama ertesi gunu normale donmustu. Bunun da ayni sekilde normale donecegini dusunuyorum.

Esengul doktoruma “ben coktan dogar diye dusunuyordum” diye sikayette bulununca, o da “biz de erken bekliyorduk, hepimizi yaniltti” dedi. Saglikla dogsun da ne zaman olursa o zaman dogsun ama cok da beklemesin 🙂 Herman Bey kafasinin bayagi asagida oldugunu gordukten sonra “bugun yarin bekliyoruz artik” dedi ama bu da bana pek umut vermedi. Persembe gunu 40 haftamiz doluyor artik. Eger bebis dogmamis olursa sanirim yeniden bir rapor almam gerekiyor, yoksa SGK ile basim derde girebilir. Artik dogum olmazsa Carsamba gunu doktorumu arayip sormayi planliyorum. Belki de gerek kalmaz diye de kucuk bir umudum yok degil 🙂 Hayirlisi bakalim…