AET 21 Aylık

IMG_2968

Güzel oğlum yaşına girdiğinden beri bloguna hiç bir şey yazamadım. Hem işlerin yoğunluğu hem evin yorgunluğu sanırım bunda en büyük etken. Tam da 21 aylık olmuşken kısa da olsa bahsedeyim istedim.

Aet hızla büyüdü ve şu an bıcır bıcır konuşan bir akıl küpü oldu. Resmen susmaksızın konuşuyor bazen. Özellikle de gece uykusundan önce. O gün neler yaptığını, neler gördüğünü tek tek anlatıyor. Her cümlesine de “sonraa” diye başlıyor. Arada uydurmaca şeyler de söylese (anne ağladı, sonra baba ağladı vs gibi) düzgün bir şekilde anlatıyor hikayesini. Bu “sonraa”ya nasıl alıştıysa artık her 2 cümlesini sonra ile birleştiriyor.

Her gün telefonla konuşuyoruz mutlaka. Genellikle öğlen uykusundan uyanmış ve yoğurdunu yemiş oluyor. Nunu (bakıcısı) benimle iki laf edemeden Aet’ye vermek zorunda kalıyor telefonu zira arkadan çığlıklar yükseliyor. Alıyor telefonu eline:

aet: anne!

ben: efendim oğlum. Napıyosun?

aet: yourt yedim bitirdim.

ben: aferin sana, afiyet olsun.

aet: sonra hobbidi aşşağı incem.

ben: tamam oğlum sonra in aşağı. Anne de gelecek oynayacak senle.

aet: anne gel!

ben: akşam olunca gelicem oğlum merak etme

aet: tamam aşam gel!

ben: güzel uydun mu oğlum?

aet: uyudum, uyandım.

ben: yemeğini güzel yedin mi?

aet: yedim, bitirdim.

ben: aferin oğlum. Şimdi kapatalım telefonu akşam gelince oynarız.

aet: anne!

ben: efendim oğlum.

aet: sonra hobbidi aşağı incem. Sonra anne-baba gelcek. Baba dütü getircek. Abedede (evet kendisine abedede diyor Ahmet Emre’nin aet’cesi) düte bincek.

ben: tamam oğlum, şimdi kapatalım mı?

aet: ı ıh no. Anne?

Böyle yaklşaık 10 dakika konuşuyoruz ve zorla kapatıyor telefonu. Bir de bunun akşam evde tüm gününü anlatma versiyonu var ki sormayın hiç. Babasıyla mest oluyoruz.

Artık yeme/içme, uyuma/uyanma düzeni yerine oturduğu için her şey daha öngörülebilir bir hale geldi. Bu da bizim için çok güzel oldu. Haftasonları hala evde oturmuyoruz. Kahvaltıyı dışarda yapıyoruz. Bebek’e iniyoruz, kafe veya restoranlarda takılıyoruz. Aet cana yakın ve güleç bir çocuk olduğu için herkes tarafından da çok seviliyor ve şimdilik kovulduğumuz bir mekan olmadı 🙂 Arkadaşlarla buluşuyoruz. Aet abilerin ablaların peşlerinden koşturuyor. Kendisinden küçüklere tabi ki pek ilgi göstermiyor ama biraz daha büyüyünce daha ilgili oalcak diye düşünüyoruz.

Bu aralar beni ya da babasını koltukta/yerde uzanmış görmesin. Hemen atlıyor üzerimize. Bazen at oluyoruz, bazen engelli koşuda engel. Bazen sarılıp öpüyor bazen dayanamayıp ısırıyor. Üzerimizde araba, kamyon ve hatta alışveriş arabası sürüyor ve çok ama çok eğleniyor.

Araba sevdasından bahsetmesem olmaz sanırım. Bu aralar özellikle akşam ben geldikten sonra babasını aradığımızda telefonda ilk cümlesi şu oluyor: baba bizim dütü getir! Babası gelince de mutlaka önce arabaya biniyor, bir süre arabanın her yerini karıştırıyor, sonra iniyor. Yazın gelmesi ile birlikte klasik eve gitmeyelim, dışarda kalalım krizlerimiz de başladı. Bir şekilde eve gelse de kapıdan girerken oldukça zorluyor bizi.

Velhasıl 21 ay göz açıp kapayıncaya kadar bitti. Artık hayat çok daha keyifli. Seni çok seviyoruz minik oğlan!

Advertisements

Posted on July 22, 2013, in Hamilelik. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: